Gdy pracuję z teatrzykiem kamishibai, zazwyczaj mam publiczność przed sobą, wpatrzoną uważnie w obrazki i słuchającą opowieści. Tego dokładnie się należy spodziewać! Jednak niekiedy zdarza się coś zupełnie innego. Zdarza się, że jakieś dziecko, zamiast siedzieć spokojnie na pupie i wpatrywać się w obrazki, niespodziewanie zachodzi mnie od tyłu i przygląda się mojej pracy z teatrzykiem - co tam jest z drugiej strony scenek wymalowanych na kartkach papieru, jak przekładam kartki odsłaniając kolejne sceny, jak to wszystko działa.
Tak, to trochę rozprasza. Może nawet bardziej, niż "trochę"! Trudniej mi się wówczas skoncentrować, muszę nawet trochę walczyć o skupienie się mimo wszystko. Ale nie wolno mi się niecierpliwić i nigdy, nigdy sobie na to nie pozwalam! Staram się nie zauważać takiego ciekawskiego delikwenta i znosić to bardzo, bardzo cierpliwie. W sumie... lubię to "przeszkadzanie", bo cieszy mnie, gdy młodych interesuje nie tylko opowieść, ale to, jak ja z tą opowieścią i teatrzykiem pracuję, gdy są ciekawi jak to się robi.
Ja nie tylko lubię opowiadać bajędy, ale też bardzo lubię pokazywać, jak się to robi, lubię opowiadać o teatrzyku i swoim "zapleczu". Także o tej zupełnie niewidocznej części "góry lodowej", o całej pracy, jaką się wykonujemy z dala od naszych widzów, w naszych domach, pracowniach - by opowieść powstała i mogła być zaprezentowana w teatrzyku. Mam także za sobą doświadczenia prowadzenia zajęć warsztatowych z dziećmi. W ich trakcie dokładnie wszystko tłumaczymy, pokazujemy i uczymy, jak się taką opowieść przygotowuje i przedstawia. Myślę, że przygotowanie merytoryczne także mam całkiem niezłe. ;) I bardzo chętnie to także robię.
Gdy taki mały widz zachodzi mnie znienacka z boku czy od tyłu jestem bardzo cierpliwy, bo... robi sobie on takie trochę warsztaty ze mną; bo może właśnie się czegoś dowiaduje; bo może się z tego zrodzić chęć i pasja, by kiedyś samemu spróbować... Tak, bardzo lubię, gdy teatrzyk wywołuje ciekawość. I bardzo lubię też, gdy dzieci - w stosownej chwili - zaczynają pytać. Pamiętam pewną dziewczynkę. Pojechaliśmy z teatrzykiem - nie jako Grupa Bajarzy "WędrujeMY", ale jako ekipa z Centrum Aktywności Społecznej "Largo" - na Lednicę. Dziewczynka i słuchała opowieści, i była ciekawa zaplecza i miała bardzo, bardzo dużo pytań. Radość!
Kamishibai jest naprawdę bardzo ciekawe. Także i "od zaplecza"! :)
.jpg)
