W Lednogórze, nad "świętą Lednicą"

Nie ma dla mnie zbyt małych miejscowości, zbyt skromnych miejsc, by wystąpić! Przeciwnie! Zawsze miałem pragnienie docierać tam, gdzie oferta kulturalna na miejscu jest skromna - właśnie do małych miejscowości. Z ogromną radością więc przyjąłem zaproszenie do świetlicy wiejskiej w Lednogórze. 

Właściwie do ostatniej chwili nie wiedziałem, po które opowieści sięgnąć, więc miałem ich na podorędziu kilka, Ostatecznie zdecydowałem się na gnieźnieńskie - o rusałce z Koszyka i o zaklętej księżniczce z zamku gnieźnieńskiego. Ta druga bajęda - napisana przez naszą koleżankę, Izę - miała w Lednogórze w zasadzie premierę - przynajmniej w tej oprawie graficznej i w naszym repertuarze. Pierwotnie powstała w czasach, gdy zaczynaliśmy swą przygodę z teatrzykiem kamishibai w Centrum Aktywności Społecznej "Largo". No i... czy jest ktoś jeszcze tak szalony, żeby robić premierę sztuki na wsi? ;)

Nie ograniczyłem się jednak tylko do naszego małego teatrzyku i bajęd gnieźnieńskich. Bo przecież Lednica / Lednogóra ma równie długą i bogatą historię, a także własne tradycje i opowieści, i pomiędzy dwoma przedstawieniami kamishibai postanowiłem właśnie po nie sięgnąć. Byłem trochę zaskoczony, że dzieci ich nie znają, ale... od czego jest opowiadacz? A jest wspaniała legenda o złotym tronie Bolesława Chrobrego, zatopionym w jeziorze Lednickim. I nie tylko, bo jest też legenda o pochodzeniu nazwy Lednogóra i skarbach księcia Lecha tam właśnie dobrze ukrytych. I cieszę się, że również i te opowieści mogłem przedstawić - bardziej w formie gawędy, niż bajędy - i mam nadzieję, że przekonać dzieciaki, że i oni "sroce spod ogona nie wypadli" i że mogą być dumni, że są z Lednogóry, z nad prastarej naszej Lednicy!  

Największą nagrodą za mój trud i zaangażowanie było pytanie, jakie zadał na koniec pewien chłopiec: a czy będzie jeszcze jedna opowieść? Przyznam, że i mnie coś jeszcze kusiło, ale... nie, coś trzeba przecież zostawić na inną okazję. Lecz z tego wnioskuję, że się podobało. :) Mam wrażenie, że nie tylko dzieciom, ale o dorosłym, którzy im towarzyszyli. Mam nadzieję wrócić tam z kolejnymi opowieściami.

Ogromnie się cieszę z tego spotkania i jestem wdzięczny za zebrane dla nas książki, które mogę sprzedać i tak pozyskać fundusze na nasz bajarski teatrzyk. To dzięki takiemu wsparciu od innych mogłem zrealizować i to spotkanie, i całą jego oprawę. A na nią postawiłem bardzo mocno, chociaż przewóz i instalacja wszystkiego wymagały i trochę sił, i trochę czasu. Wielu opowiadaczy stawia na prostotę - ja zaś lubię "robić klimat" - tym razem nieco... prastarej, słowiańskiej puszczy, jaka kiedyś szumiała i wokół mojego Gniezna i nad "świętą Lednicą". Mam nadzieję, że dałem słuchaczom co najmniej tyle przyjemności, ile sam z tego spotkania wyniosłem. A jeśli chcecie choć trochę zobaczyć i usłyszeć, oto krótki filmik: